کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

مصرع نخست · شماره 117

در هوای غیب مرغی می پرد

چهرهٔ مولویشاعر
قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 114

    چون بگنجد آسمانی در زمین

    #
  2. 115

    حاش لله تو برونی زین جهان

    #
  3. 116

    هم به وقت زندگی هم این زمان

    #
  4. 117

    در هوای غیب مرغی می پرد

    انتخاب‌شده
  5. 118

    سایه او بر زمینی می زند

    #
  6. 119

    جسم سایه سایه سایه دلست

    #
  7. 120

    جسم کی اندر خور پایه دلست

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 117 از «بخش ۹۸ - توزیع کردن پای مرد در جمله شهر تبریز و جمع شدن اندک چیز و رفتن آن غریب به تربت محتسب به زیارت و این قصه را بر سر گور او گفتن به طریق نوحه الی آخره» است.