ایستاده پیش سلطان ظاهرش

که بمن آمد ولی او را مگیر

در عماد الملک این اندیشه ها

گشته جوشان چون اسد در بیشه ها

در ریاض غیب جان طایرش

چون ملایک او به اقلیم الست

هر دمی می شد به شرب تازه مست