بر حیات و راحتی بر می زنی

بانگ در بشنو چو دوری از درش

ای خنک او را که وا شد منظرش

چون تو می بینی که نیکی می کنی

چونک تقصیر و فسادی می رود

آن حیات و ذوق پنهان می شود

دید خود مگذار از دید خسان