چون رهیدی بینی اشکنجه و دمار

شحنه احکام جان را هم ببین

روح را در غیب خود اشکنجه هاست

لیک تا نجهی شکنجه در خفاست

زانک ضد از ضد گردد آشکار

آنک در چه زاد و در آب سیاه

او چه داند لطف دشت و رنج چاه