کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 33

بی ز دستی دست ها بافد همی

شاعرمولوی

اثربخش ۱۰۶ - رفتن پسران سلطان به حکم آنک الانسان حریص علی ما منع ما بندگی خویش نمودیم ولیکن خوی بد تو بنده ندانست خریدن به سوی آن قلعه ممنوع عنه آن همه وصیت ها و اندرزهای پدر را زیر پا نهادند تا در چاه بلا افتادند و می گفتند ایشان را نفوس لوامه الم یاتکم نذیر ایشان می گفتند گریان و پشیمان لوکنا نسمع او نعقل ماکنا فی اصحاب السعیر

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

30
چون پیاپی بینیش آید ملال
#
31
حیرت محض آردت بی صورتی
#
32
زاده صد گون آلت از بی آلتی
#
33
بی ز دستی دست ها بافد همی
انتخاب‌شده
34
جان جان سازد مصور آدمی
#
35
آنچنان که اندر دل از هجر و وصال
#
36
می شود بافیده گوناگون خیال
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 33 از «بخش ۱۰۶ - رفتن پسران سلطان به حکم آنک الانسان حریص علی ما منع ما بندگی خویش نمودیم ولیکن خوی بد تو بنده ندانست خریدن به سوی آن قلعه ممنوع عنه آن همه وصیت ها و اندرزهای پدر را زیر پا نهادند تا در چاه بلا افتادند و می گفتند ایشان را نفوس لوامه الم یاتکم نذیر ایشان می گفتند گریان و پشیمان لوکنا نسمع او نعقل ماکنا فی اصحاب السعیر» است.