ای دلی که جمله را کردی تو گرم

زانک صبر آمد چراغ و نور صدر

نوبت ما شد چه خیره سر شدیم

چون زنان زشت در چادر شدیم

گرم کن خود را و از خود دار شرم

ای زبان که جمله را ناصح بدی

نوبت تو گشت از چه تن زدی