کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

مصرع نخست · شماره 91

بر که افتی گاه و در جوی اوفتی

چهرهٔ مولویشاعر
قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 88

    از تو رو اندر کشد انوار شرق

    #
  2. 89

    می کشاند مکر برقت بی دلیل

    #
  3. 90

    در مفازه مظلمی شب میل میل

    #
  4. 91

    بر که افتی گاه و در جوی اوفتی

    انتخاب‌شده
  5. 92

    گه بدین سو گه بدان سوی اوفتی

    #
  6. 93

    خود نبینی تو دلیل ای جاه جو

    #
  7. 94

    ور ببینی رو بگردانی ازو

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 91 از «بخش ۱۱۶ - بعد مکث ایشان متواری در بلاد چین در شهر تختگاه و بعد دراز شدن صبر بی صبر شدن آن بزرگین کی من رفتم الوداع خود را بر شاه عرضه کنم اما قدمی تنیلنی مقصودی او القی راسی کفادی ثم یا پای رساندم به مقصود و مراد یا سر بنهم هم چو دل از دست آن جا و نصیحت برادران او را سود ناداشتن یا عاذل العاشقین دع فه اضلها الله کیف ترشدها الی آخره» است.