کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 100

چه حلاوت وز قصور و از قباب

شاعرمولوی

اثربخش ۱۲۵ - مکرر کردن برادران پند دادن بزرگین را و تاب ناآوردن او آن پند را و در رمیدن او ازیشان شیدا و بی خود رفتن و خود را در بارگاه پادشاه انداختن بی دستوری خواستن لیک از فرط عشق و محبت نه از گستاخی و لاابالی الی آخره

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

97
اول استعداد جنت بایدت
#
98
تا ز جنت زندگانی زایدت
#
99
طفل نو را از شراب و از کباب
#
100
چه حلاوت وز قصور و از قباب
انتخاب‌شده
101
حد ندارد این مثل کم جو سخن
#
102
تو برو تحصیل استعداد کن
#
103
بهر استعداد تا اکنون نشست
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 100 از «بخش ۱۲۵ - مکرر کردن برادران پند دادن بزرگین را و تاب ناآوردن او آن پند را و در رمیدن او ازیشان شیدا و بی خود رفتن و خود را در بارگاه پادشاه انداختن بی دستوری خواستن لیک از فرط عشق و محبت نه از گستاخی و لاابالی الی آخره» است.