باشد از بهر گله آمد شدی

گر به خلوت آیی ای سرو سهی

از ستم کاری شو شرحم دهی

گفت خانه تو ز هر نیک و بدی

خانه سر جمله پر سودا بود

صدر پر وسواس و پر غوغا بود

باقی اعضا ز فکر آسوده اند