کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 17

باب گه روزن شدی گاه شعاع

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

14
پیش او چون نار خندان می شکافت
#
15
ذره ذره پیش او هم چون قباب
#
16
دم به دم می کرد صدگون فتح باب
#
17
باب گه روزن شدی گاه شعاع
انتخاب‌شده
18
خاک گه گندم شدی و گاه صاع
#
19
در نظرها چرخ بس کهنه و قدید
#
20
پیش چشمش هر دمی خلق جدید
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 17 از «بخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه» است.