کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 34

گلشنی کز دل دمد وافر حتاه

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

31
گلشنی کز بقل روید یک دمست
#
32
گلشنی کز عقل روید خرمست
#
33
گلشنی کز گل دمد گردد تباه
#
34
گلشنی کز دل دمد وافر حتاه
انتخاب‌شده
35
علم های با مزه دانسته مان
#
36
زان گلستان یک دو سه گل دسته دان
#
37
زان زبون این دو سه گل دسته ایم
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 34 از «بخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه» است.