کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 38

که در گلزار بر خود بسته ایم

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

35
علم های با مزه دانسته مان
#
36
زان گلستان یک دو سه گل دسته دان
#
37
زان زبون این دو سه گل دسته ایم
#
38
که در گلزار بر خود بسته ایم
انتخاب‌شده
39
آن چنان مفتاح ها هر دم بنان
#
40
می فتد ای جان دریغا از بنان
#
41
ور دمی هم فارغ آرندت ز نان
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 38 از «بخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه» است.