کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 53

کوه را گفتار کی باشد ز خود

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

50
باز کن درهای نو این خانه را
#
51
چون تو عاشق نیستی ای نرگدا
#
52
هم چو کوهی بی خبر داری صدا
#
53
کوه را گفتار کی باشد ز خود
انتخاب‌شده
54
عکس غیرست آن صدا ای معتمد
#
55
گفت تو زان سان که عکس دیگریست
#
56
جمله احوالت به جز هم عکس نیست
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 53 از «بخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه» است.