کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 88

یار خود پنداشتند اغیار بود

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

85
هم چو فرزندش نهاده بر کنار
#
86
می برد تا بکشدش قصاب وار
#
87
عاد را آن باد ز استکبار بود
#
88
یار خود پنداشتند اغیار بود
انتخاب‌شده
89
چون بگردانید ناگه پوستین
#
90
خردشان بشکست آن بئس القرین
#
91
باد را بشکن که بس فتنه ست باد
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 88 از «بخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه» است.