کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 107

دست آن کس که بکردت دست بوس

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

104
درد دندان داردش زار و علیل
#
105
این همان بادست که امن می گذشت
#
106
بود جان کشت و گشت او مرگ کشت
#
107
دست آن کس که بکردت دست بوس
انتخاب‌شده
108
وقت خشم آن دست می گردد دبوس
#
109
یا رب و یا رب بر آرد او ز جان
#
110
که ببر این باد را ای مستعان
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 107 از «بخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه» است.