کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 124

کردمی بر راز خود من واقفت

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

121
گر سلیمان وار بودی حال تو
#
122
چون سلیمان گشتمی حمال تو
#
123
عاریه ستم گشتمی ملک کفت
#
124
کردمی بر راز خود من واقفت
انتخاب‌شده
125
لیک چون تو یاغیی من مستعار
#
126
می کنم خدمت ترا روزی سه چار
#
127
پس چو عادت سرنگونی ها دهم
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 124 از «بخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه» است.