کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 139

رستی از بیگار و کار خود کنی

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

136
مالک دارین و شحنه خود توی
#
137
شحنگی و پادشاهی مقیم
#
138
نه دو روزه و مستعارست و سقیم
#
139
رستی از بیگار و کار خود کنی
انتخاب‌شده
140
هم تو شاه و هم تو طبل خود زنی
#
141
چون گلو تنگ آورد بر ما جهان
#
142
خاک خوردی کاشکی حلق و دهان
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 139 از «بخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه» است.