کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 29

گفت آخر ای خس واهی ادب

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۴ - وسوسه ای کی پادشاه زاده را پیدا شد از سبب استغنایی و کشفی کی از شاه دل او را حاصل شده بود و قصد ناشکری و سرکشی می کرد شاه را از راه الهام و سر شاه را خبر شد دلش درد کرد روح او را زخمی زد چنانک صورت شاه را خبر نبود الی آخره

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

26
چون نداند آنچ اندر سیل و جوست
#
27
شاه را دل درد کرد از فکر او
#
28
ناسپاسی عطای بکر او
#
29
گفت آخر ای خس واهی ادب
انتخاب‌شده
30
این سزای داد من بود ای عجب
#
31
من چه کردم با تو زین گنج نفیس
#
32
تو چه کردی با من از خوی خسیس
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 29 از «بخش ۱۳۴ - وسوسه ای کی پادشاه زاده را پیدا شد از سبب استغنایی و کشفی کی از شاه دل او را حاصل شده بود و قصد ناشکری و سرکشی می کرد شاه را از راه الهام و سر شاه را خبر شد دلش درد کرد روح او را زخمی زد چنانک صورت شاه را خبر نبود الی آخره» است.