عنایت بانگ بر زد کای نظامی

مرا حیرت بر آن آورد صدبار

که بندم در چنین بتخانه زنار

ولی چون کردحیرت تیزگامی

مشو فتنه برین بتها که هستند

که این بتها نه خود را می پرستند

همه هستند سرگردان چو پرگار