و گر بنوازیم نور علی نور

سر خود را به فتراکت سپارم

ز فتراکت چو دولت سر بر آرم

گرم دور افکنی در بوسم از دور

به یک خنده گرت باید چو مهتاب

شب افروزی کنم چون کرم شبتاب

چو دولت هر که را دادی به خود راه