زمین را بدره بدره زر فشاندی

چو چشم صبح در هر کس که دیدی

پلاس ظلمت ازوی در کشیدی

به هر کشور که چون خورشید راندی

زر افشانت همه ساله چنین باد

چو تیغت حصن جانت آهنین باد

جهان بیرون مباد از حکم و رایت