به حکم آنکه یار او را چو جان بود

نبردی منت یک خوشه انگور

چو دادندی گلی بر دست یارش

رخ از شادی شدی چون نوبهارش

مدام از شادی او شادمان بود

مراد شه که مقصود جهانست

بعینه با برادر هم چنانست