درین روزه چو هستی پای بر جای

که در ملک سخن صاحبقرانی

پس از پنجاه چله در چهل سال

مزن پنجه در این حرف ورق مال

به مردار استخوانی روزه مگشای

نکرده آرزو هرگز ترا بند

که دنیا را نبودی آرزومند