حدیث کودکی و خودپرستی

مرا آن بس که من با من برآیم

نشاطی پیش ازین بود آن قدم رفت

غروری کز جوانی بود هم رفت

رها کن کان خیالی بود و مستی

چو عمر از سی گذشت یا خود از بیست

نمی شاید دگر چون غافلان زیست