صراحی را ز می پر خنده می داشت

صبوحی کرد با شب زنده داران

سماع ارغنونی گوش می کرد

شراب ارغوانی نوش می کرد

به می جان و جهان را زنده می داشت

مگر کز توسنانش بدلگامی

دهن بر کشته ای زد صبح بامی