خبر بردند سوی شه نهانی

شب انگشت سیاه از پشت براشت

ز حرف خاکیان انگشت برداشت

تنی چند از گران جانان که دانی

که خسرو و دوش بی رسمی نمود است

ز شاهنشه نمی ترسد چه سوداست

ملک گفتا نمی دانم گناهش