زمین بوسید پیش تخت پرویز

که بی کلک از خیالش نقش می رست

چنان در لطف بودش آبدستی

که بر آب از لطافت نقش بستی

فرو گفت این سخنهای دلاویز

که گر فرمان دهد شاه جهانم

بگویم صد یک از چیزی که دانم