گلی بودی که باد از بارت افکند

به دو سوک برادر تازه می کرد

به آب چشم گفت ای نازنین ماه

ز من چشم بدت بربود ناگاه

ندانم بر کدامین خارت افکند

چو افتادت که مهر از ما بریدی

کدامین مهربان بر ما گزیدی