قبا در بسته بر شکل غلامان

جهان را می نوشت از بهر پرویز

چو سیاره شتاب آهنگ می بود

ز ره رفتن بروز و شب نیاسود

همی شد ده به ده سامان به سامان

نبود ایمن ز دشمن گاه و بی گاه

به کوه و دشت می شد راه و بی راه