بسا معشوق کاید مست بر در

ور این اسب آن من بودی چه بودی

نبود آگه که آن شبرنگ و آن ماه

به برج او فرود آیند ناگاه

سبل در دیده باشد خواب در سر

بسا دولت که آید بر گذرگاه

چو مرد آگه نباشد گم کند راه