قبا پوشید و شد بر پشت شبدیز

چو شه می کرد مه را پرده داری

که خاتون برد نتوان بی عماری

برون آمد پریرخ چون پری تیز

حسابی کرد با خود کاین جوانمرد

که زد بر گرد من چون چرخ ناورد

شگفت آید مرا گر یار من نیست