به چشم دیو در می شد ز تیزی

تک از باد صبا پیشی گرفته

به جنبش با فلک خویشی گرفته

پری را می گرفت از گرم خیزی

پس از یک لحضه خسرو باز پس دید

به جز خود ناکسم گر هیچکس دید

ز هر سو کرد مرکب را روانه