گهی سوی درختان دید گستاخ

ز هر سو جست از آن گوهرنشانی

شگفت آمد دلش را کاین چنین تیز

بدین زودی کجا رفت آن دلاویز

که گوئی مرغ شد پرید بر شاخ

گهی دیده به آب چشمه می شست

چو ماهی ماه را در آب می جست