بهاری یافتم زو بر نخوردم

بلی رسم است چوگان کردن از بید

بر آورد از جگر سوزنده آهی

که آتش در چو من مردم گیاهی

فراتی دیدم و لب تر نکردم

به نادانی ز گوهر داشتم چنگ

کنون می بایدم بر دل زدن سنگ