شده لرزان چنان کز باد خاشاک

از آن سرو روان کز چنگ رفته

ز سروش آب و از گل رنگ رفته

سهی سروش فتاده بر سر خاک

به دل گفتا گر این ماه آدمی بود

کجا آخر قدمگاهش زمی بود

و گر بود او پری دشوار باشد