پریرخ زان بتان پرهیز می کرد

نشانش باز پرسیدن گرفتند

که چونی وز کجائی و چه نامی

چه اصلی و چه مرغی وز چه دامی

دروغی چند را سر تیز می کرد

که شرح حال من لختی دراز است

به حاضر گشتن خسرو نیاز است