که می کرد اندرو چندان نظاره

چنین تا مدتی در خانه می بود

ز بی صبری دلش دیوانه می بود

حقیقت شد ورا کان یک سواره

جهان آرای خسرو بود کز راه

نظر می کرد چون خورشید در ماه

بسی از خویشتن بر خویشتن زد