دگر ره شادمان می شد به امید

ز چشم آب ریزش دور شد خواب

به هر منزل کز آنجا دورتر گشت

ز نومیدی دلش رنجورتر گشت

که برنامد هنوز از کوه خورشید

چو من زین ره به مشرق می شتابم

مگر خورشید روشن را بیابم