مگر کز روزگار آموخت نیرنگ

شود بعد از سیاهی سرخ رخسار

سیه را سرخ چون کرد آذرنگی

چو بالای سیاهی نیست رنگی

که از موی سیاه ما برد رنگ

به باغ مشعله دهقان انگشت

بنفشه می درود و لاله می کشت