رضای شاه جویم چون نجویم

حدیث بنده را در چاره سازی

بساطی هست با لختی درازی

چو شه فرمود گفتن چون نگویم

وز اول تا به آخر آنچه دانست

فرو خواند آنچه خواندن می توانست

از آن پنهان شدن چون مرغ از انبوه