که بانو را برادر زاده ای بود

حکایت را به شیرین باز پیوست

ز شیرین قصه آوارگی کرد

به دل شادی به لب غمخوارگی کرد

چو گل خندان چو سرو آزاده ای بود

شنیدم کادهم توسن کشیدش

چو عنقا کرد از اینجا ناپدیدش