ز یک سو ملک را بر کار می داشت

بدارالملک خود شد بر سر تخت

دلش گر چه به شیرین مبتلا بود

به ترک مملکت گفتن خطا بود

ز دیگر سو نظر بر یار می داشت

جهان را از عمارت داد یاری

ولایت را ز فتنه رستگاری