ز بی پشتی چو عاجز گشت پرویز

به کوری دشمنان را کور می داشت

چنین تا خصم لشگر در سر آورد

رعیت دست استیلا بر آورد

ز روی تخت شد بر پشت شبدیز

در آن غوغا که تاج او را گره بود

سری برد از میان کز تاج به بود