پدید آمد ز هر کبکی عقابی

چو در بازی گه میدان رسیدند

پریرویان ز شادی می پریدند

روان شد هر مهی چون آفتابی

چو خسرو دید که آن مرغان دمساز

چمن را فاختند و صید را باز

به شیرین گفت هین تا رخش تازیم