ملک را گوی در چوگان فکندند

چمن را فاختند و صید را باز

به شیرین گفت هین تا رخش تازیم

بر این پهنه زمانی گوی بازیم

شگرفان شور در میدان فکندند

ز چوگان گشته بی دستان همه راه

زمین زان بید صندل سوده بر ماه