که هر یک بود در میدان همائی

فرو داده ز آهو مرغزاری

ملک زان ماده شیران شکاری

شگفتی مانده در چابک سواری

به دعوی گاه نخجیر اژدهائی

ملک می دید در شیرین نهانی

کز آن صیدش چه آرد ارمغانی