نهاد انگشت بر چشم آن پریوش

نه ایم ایمن ز دوران کهن سیر

چو می باید شدن زین دیر ناچار

نشاط از غم به و شادی ز تیمار

زمین را بوسه داد و کرد شبخوش

ملک بر وعده ماه شب افروز

درین فکرت که فردا کی شود روز