گهی چیدند گل در کوهساری

خرامان خسرو و شیرین و شب و روز

بهر نزهت گهی شاد و دل افروز

گهی خوردند می در مرغزاری

ریاحین بر ریاحین باده در دست

به شهرود آمدند آن روز سرمست

جنیبت بر لب شهرود بستند