نبودی بر لبش سیمرغ را بار

چو فرصت در کشیدی خصم را میل

ربودندی یکی بوسه به تعجیل

صنم تا شرمگین بودی و هشیار

در آن ساعت که از می مست گشتی

به بوسه با ملک همدست گشتی

چنان تنگش کشیدی شه در آغوش