که کردی قاقمش را پرنیان پوش

در آن ساعت که از می مست گشتی

به بوسه با ملک همدست گشتی

چنان تنگش کشیدی شه در آغوش

ز بس کز گاز نیلش در کشیدی

ز برگ گل بنفشه بر دمیدی

ز شرم آن کبودیهاش بر ماه